Google+ Badge

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Αλεξάνδρα Σαμουήλ, Πάντα αριθμώ διέταξας.Αναλογία, αριθμολογία και ποίηση, Μελάνι 2018


πιχειρώντας να ερμηνεύσει κανείς την ευρεία και συμβολική χρήση του αριθμού 3, οδηγείται στις απαρχές της αριθμολογικής σκέψης, της φιλοσοφικής θέασης του κόσμου που στηρίζεται στα μαθηματικά και στις μυστικές, αριθμητικές αντιστοιχίες του επίγειου με το ουράνιο, του μικρόκοσμου με τον μακρόκοσμοo δηλαδή στην παράδοση που ξεκινά με τους Πυθαγόρειους και τον πλατωνικό Τίμαιο, και από τους Πατέρες της Εκκλησίας ως τους μυστικιστές της ύστερης αρχαιότητας, από τους αποκρυφιστές και αστρολόγους του Μεσαίωνα ως τον Κοπέρνικο και τον Κέπλερ, εκβάλλει στον Ρομαντισμό και στους μοντερνιστές επιγόνους του.
Η αδρομερής καταγραφή, κοσμολογική και λογοτεχνική της ευρωπαϊκής θεωρίας των αντιστοιχιών, που συγκροτεί μια διαχρονική θεωρία της λογοτεχνίας, αποτελεί το πρώτο μέρος του βιβλίου. Το δεύτερο μέρος του επικεντρώνεται σε σημαντικές νεοελληνικές ποιητικές εκφράσεις αυτής της θεωρίας (δημοτικό τραγούδι, Σολωμός, Σεφέρης, Ελύτης, Εγγονόπουλος), αναδεικνύοντας το συμβολικό νόημα των λογοτεχνημένων τριάδων τους.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Ευάγγελος Αυδίκος *, Σούτζου γκέσου ντι πριγκέσου, EFSYN, 24.4.18


mpagkeio.jpg

Μπάγκειο EUROKINISI / ΧΑΣΙΑΛΗΣ ΒΑΪΟΣ

Περπατούσα στην Πανεπιστημίου και την Πατησίων τις προάλλες, περασμένα μεσάνυχτα. Είδα τον Ζάππα, πιο πέρα με προσπέρασε ο Αφέρωφ κι ο Τοσίτσας. Πρόσωπα θυμωμένα, μάτια κόκκινα, από την αγανάκτηση που κόχλαζε εντός τους. Το συνειδητοποίησα στη συνέχεια. Ολοι έσερναν από κάτι. Αλλος το Ζάππειο, άλλος το Πολυτεχνείο, άλλος τη Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο. Σπίτια εντυπωσιακά. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε. Γιατί τόσος θυμός. Και πώς μπόρεσαν να βάλουν σε ρόδες τόσο μεγάλα κτίρια.
Ε, αφού θέλουν να ξεβλαχέψουν τη χώρα, θα πάρουμε μαζί μας την περιουσία. Το μέτωπο του Ζάππα έσταζε ιδρώτα. Ηρθαν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι, μονολογούσε. Τα ρέτζελα. Εκεί που κρεμούσαμε τα όπλα του αγώνα. Εκεί που βάζαμε τις βιβλιοθήκες. Εκεί που ακουγόταν η σοφία των δικών μας κι ο ήχος της προσφοράς στην πατρίδα.
Εκεί που οι ροβόλαγε ο παράς από τις παραδουνάβιες περιοχές, την κεντρική Ευρώπη αλλά και την Αίγυπτο. Εκεί, στα σαλόνια και τις δεξιώσεις που ονειρευόμασταν μια χώρα ισχυρή. Εκεί κρεμάνε πια την ανοησία και την αγνωμοσύνη. Επιδεικνύουν την κενότητά τους. Εκεί στα σαλόνια αλωνίζουν οι αρουραίοι της οικονομίας, του πολιτισμού και της πολιτικής.
Στοπ! Δεν πάμε πουθενά. Η φωνή σκέπασε τον θόρυβο από τις ρόδες. Γυρίστε πίσω. Μπουνταλάδες είστε; Από πού θα φύγουμε; Από τη γη που ποτίσαμε με ιδρώτα; Από τον τόπο μας που αναστήσαμε με κόπο; Γυρίστε πίσω.
Από το Μπάγκειο η φωνή ξάφνιασε όσους έσερναν τα κτίριά τους. Πλησίασα, πάμε να σε κεράσω καφέ, η γλυκιά μορφή του διοπτροφόρου δεν μου άφησε περιθώριο.
Δεν ξέρω αν πρόλαβα να πάρω τον βραδινό καφέ με τον Ιωάννη Μπάγκα. Ξύπνησα βουτηγμένος στον ιδρώτα, το μόνο που κράτησα ήταν η φράση σούτζου γκέσου ντι πριγκέσου. Χαμάρες μου είπε. Βγάζει νόημα η δική μας φράση; Ποιος μπορεί να την καταλάβει; Πάνω κάτω από κάτω. Και; Αντε τώρα να βγάλεις νόημα από ρηχούς ανθρώπους που αμολάνε πορδές. Κι άμα η πορδή φύγει, γύρευε να τη μαζέψεις πίσω.
Ημουν κι εγώ θυμωμένος με αυτούς που ξεβλάχεψαν τη χώρα. Να ’ναι καλά ο Μπάγκας. Ενας Βλάχος από την Κορυτσά. Εφυγε μπλέτσος από τον τόπο του, πήγε στην Αλεξάνδρεια και μετά στη Ρουμανία. Δούλεψε σκληρά, έκανε σπαρτιάτικη ζωή και μάζευε λεφτά. Οχι από τσιγκουνιά. Οχι. Νοιαζόταν την πατρίδα του. Την Ελλάδα. Αγόρασε κι επένδυσε. Δεν παντρεύτηκε για να μην ξοδέψει. Και στο τέλος τα χάρισε όλα στη χώρα του. Για να τρανέψει το ελληνικό κράτος.
Με έπεισε ο Μπάγκας. Ηρέμησα. Απέφυγα την απρέπεια να βάλω στην ίδια ζυγαριά αυτούς που στέριωσαν τον τόπο με τους χαλαστήδες. Τα αποκτήματά μου κοινή περιουσία, αυτό ζήτησε να γραφτεί πάνω στον τάφο του ο Βλάχος Μπάγκας. Τι να του πουν οι κούφιοι. Οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι (Ελιοτ).
* καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Those of you interested in Medieval folklore may be interested in two new papers concerning beliefs in the Mediterranean islands in the 15th century. 
 
Recently the writing system of a Medieval manuscript was revealed to be proto-Romance: i.e. the ancestor to Spanish and the other modern Romance languages. In addition, it is written with a proto-Italic alphabet. It is the only known document of this kind and therefore has considerable linguistic and historic importance.
 
Two papers have been issued, which explain the writing system and translate a number of excerpts as examples. They can be freely downloaded from the LingBuzz website. 
  1. Linguistic Missing Linkshttp://ling.auf.net/lingbuzz/003737 
  2. Linguistically Dating and Locating MS408http://ling.auf.net/lingbuzz/003808
 
The manuscript reveals that the Mediterranean population has a belief systems that combined Christianity with vestigial Pagan-Roman ideas, which is why the Catholic inquisitions occured, in an attempt to root out heretic beliefs. From our point of view the manuscript divulges some fascinating notions of malevolent and benevolent spirits, such as Vulcan of the firey underworld and Lar the protector, respectively. The second paper gives an account of the rescue of folk from the island of Vulcano in 1444, which makes reference to the dark magic and forces of Vulcan, beyond human control, and the sanctuary provided by Lar.