Google+ Badge

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, 150 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗ Τον Ιούλιο η γενέτειρά του στην Ήπειρο θα τιμήσει τη μνήμη του, Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων-ΜΠΕ


 
          

150 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη γέννηση του Κώστα Κρυστάλλη, που καθιερώθηκε ως «ποιητής του βουνού και της στάνης», αλλά υπήρξε σίγουρα κάτι πολύ παραπάνω απ’ αυτό.  Ο Κρυστάλλης λάτρεψε και εξύμνησε τη φύση με έναν τρόπο αγαπητικό και απελευθερωτικό. «Ενόσω ζω, και αναπνέω και σωφρονώ», εξηγούσε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης για τη δική του λογοτεχνία, «δεν θα παύσω να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ' έρωτος την φύσιν, και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη». Στην ίδια γραμμή, μείον τη σαφώς θρησκευτική διάθεση του προκατόχου του (ο Παπαδιαμάντης ήταν σχεδόν είκοσι χρόνια μεγαλύτερός του), κινήθηκε ο Κρυστάλλης, που κατόρθωσε να κάνει ταυτοχρόνως και άλλα πολλά, μολονότι πέθανε σε ηλικία εικοσιέξι ετών.
  Το ενδιαφέρον για τον Κρυστάλλη αυξάνει σταθερά στις ημέρες μας. Ήδη για την επέτειο των 150 χρόνων από τη γέννησή του διοργανώνεται στις 21 Ιουλίου στο Συρράκο, τη γενέτειρα του, πανηγυρικός εορτασμός από τον Δήμο Τζουμέρκων.
Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, όπως και οι άλλες σχετικές εκδηλώσεις που θα γίνουν κατά τη διάρκεια της χρονιάς στην Αθήνα ή σε άλλες πόλεις της Ηπείρου. Το Σάββατο 21 Ιουλίου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα καταθέσει στέφανο στο μνημείο των ηρώων και θα επισκεφθεί το σπίτι του Κρυστάλλη και την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Θα ακολουθήσει ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί στο Συνεδριακό Κέντρο του Συρράκου «Κώστας Κρυστάλλης». Συμμετέχουν ο ποιητής Μιχάλης Γκανάς, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Παντελής Μπουκάλας και ο πεζογράφος Βασίλης Γκουρογιάννης ενώ απαγγέλλει η ηθοποιός Ελένη Ζιώγα (υπεύθυνοι για  τη διοργάνωση της ημερίδας είναι οι Ευάγγελος Αυδίκος, Σπύρος Νταλαούτης, Μανόλης Μαγκλάρας και Ιπποκράτης Αλέξης).
  Ο Κρυστάλλης έζησε στο Συρράκο μέχρι τα δώδεκα. Ο πατέρας του Δημήτρης Κρουστάλλης ήταν έμπορος κτηνοτροφικών προϊόντων με έδρα τα τουρκοκρατούμενα τότε Γιάννενα. Ο γιος του φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή, αλλά διέκοψε τη φοίτησή του το 1885, πιθανόν λόγω προβλημάτων της υγείας του. Ένα ποίημα που δημοσιεύει ο Κρυστάλλης το 1885, υπό τον τίτλο «Αι σκιαί του Άδου», θα έχει ως αποτέλεσμα τη δίωξή του από τις τουρκικές αρχές (το ποίημα αναφερόταν στο Αγώνα του 1821) και τη διαφυγή του στην Αθήνα. Την ίδια ώρα στην Ήπειρο, για την απελευθέρωση της οποίας συνέβαλε με όλες τις οικονομικές του δυνάμεις ο πατέρας του, τα τουρκικά δικαστήρια τον καταδικάζουν σε εικοσιπενταετή εξορία στη Βαγδάτη.
  Στην Αθήνα ο Κρυστάλλης θα δουλέψει πρώτα στο τυπογραφείο των εκδόσεων Φέξη και κατόπιν στο περιοδικό «Εβδομάς» του Ιωάννη Δαμβέργη. Εν συνεχεία θα διοριστεί ως υπάλληλος στους σιδηροδρόμους της Πελοποννήσου, αλλά θα αναγκαστεί σύντομα να αναζητήσει καταφύγιο στην Κέρκυρα, έχοντας ήδη προσβληθεί από φυματίωση. Ο οργανισμός του, όμως δεν αντέχει και εντέλει πεθαίνει το 1894 στην Άρτα όπου μένει η αδελφή του. Αυτή ήταν η θανάσιμη έκβαση της δουλειάς στο τυπογραφείο και της φτώχειας που ανάγκαζε τον ποιητή να ζει σε σκοτεινά υπόγεια. Μοναδική του διέξοδος, όσο ζούσε, οι εκδρομές στην Πεντέλη, τον Υμηττό και την Πάρνηθα και η ποιητική ανάκληση των τοπίων της Πίνδου, που τροφοδότησαν από την αρχή μέχρι το τέλος τους στίχους του.
  Πιστός στις αξίες οι οποίες έθρεψαν και στήριξαν τον κόσμο του, ο Κρυστάλλης επιδόθηκε και σε ένα άλλο έργο: τη συλλογή ιστορικού και λαογραφικού υλικού - ήθη και έθιμα, δημοτικά τραγούδια και ποικίλες παραδόσεις, που πέρασαν και στην πεζογραφία του, όπου κατέγραψε, μεταξύ άλλων, τις πολιτικές πρακτικές της εποχής του και το φαινόμενο της ληστοκρατίας. Η λαογραφική έρευνα του Κρυστάλλη αποτυπώθηκε στους τόμους του «Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού» των Μπαρτ και Χιρστ (1892 και 1893) ενώ η τελευταία ποιητική του συλλογή με τίτλο «Ο τραγουδιστής του χωριού και της στάνης» (1893) επιβεβαίωσε τους βαθείς, οργανικούς δεσμούς του με το δημοτικό τραγούδι και τη δημοτική γλώσσα.
  Ο Κρυστάλλης κατηγορήθηκε από τους παλαιότερους λογοτεχνικούς κριτικούς ως άγονος αντιγραφέας του δημοτικού τραγουδιού, ως ένας μιμητής που δεν είχε τίποτε από την ψυχή, τη φρεσκάδα και τη δύναμη του πρωτότυπου. Σήμερα, όμως, ξέρουμε αυτό που έχει από καιρό αποδείξει ο Λίνος Πολίτης: ο στίχος του Κρυστάλλη μπορεί άνετα να διεκδικήσει την αυτονομία του από τις πηγές του δημοτικού τραγουδιού, κερδίζοντάς μας αμέσως με τον ζωντανό και απολύτως προσωπικό του τόνο. «Ακόμα και η χρήση των ιδιωματικών λέξεων, όταν δεν φτάνει στην υπερβολή, αποτελεί ένα πρόσθετο στοιχείο γοητείας και δείγμα τεχνίτη όχι κοινού», επιμένει ο Λ. Πολίτης («Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας», Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 1998).
  Τα δημοτικά τραγούδια και παραμύθια εξάλλου, μαζί με τη λαϊκή τέχνη, τις ντοπιολαλιές και την παράδοση, ενδιαφέρουν τους περισσότερους συγγραφείς της  Γενιάς του 1880, που είναι η γενιά του Κρυστάλλη. Οι ηθογράφοι αυτής της γενιάς ήταν χωρισμένοι στα δύο. Από τη μια μεριά έστεκαν εκείνοι που ήθελαν να ωραιοποιήσουν και να εξιδανικεύσουν την ύπαιθρο. Από την άλλη ήταν όσοι επιζητούσαν να αναδείξουν τη δύσκολη, σκληρή καθημερινότητά της μαζί με το βάρος του λαϊκού πολιτισμού. Ο Κρυστάλλης αγαπά από τα βάθη της καρδιάς του τη φύση, αλλά δεν είναι εξιδανικευτικός ενώ ο λαϊκός πολιτισμός αναδεικνύεται στη δουλειά του σαν σάρκα εκ της σαρκός του, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον Παπαδιαμάντη.

          


Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

αφιέρωμα στον Δημήτρη Πικιώνη, Βόλος, 30Μαϊου


Δημήτρης Πικιώνης, ο ποιητής της αρχιτεκτονικής



To Kέντρο Πολιτισμού «Ιωλκός» σε συνεργασία με την Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και το  Λύκειον των Ελληνίδων Βόλου διοργανώνουν τιμητικό αφιέρωμα στον «ποιητή της αρχιτεκτονικής», Δημήτρη Πικιώνη (1887-1968) με αφορμή την 50ή επέτειο από το θάνατό του.
Η ανοικτή αυτή εκδήλωση  θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 30 Μαΐου 2018 και ώρα 8 το βράδυ,  στην αίθουσα της Εξωραϊστικής Λέσχης Βόλου. Στόχος αυτής της εκδήλωσης είναι η ανάδειξη μιας από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες της γενιάς του ’30, με  γνωστές και άγνωστες πτυχές της προσωπικότητάς του που δεν ήταν μόνο αρχιτέκτονας και ακαδημαϊκός αλλά ένας διανοητής, με πλούσιο ζωγραφικό, ποιητικό και συγγραφικό έργο.
Ο Δημήτρης Πικιώνης με εξαιρετικές σπουδές και σημαντικούς δασκάλους, δίδαξε πάνω από τρεις δεκαετίες στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και έγινε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, προτρέποντας τους φοιτητές του «να μάθουν την επιστήμη και την αρετή χωρίς να περηφανεύονται....». Στη διαδρομή του, ο Βόλος και ο χώρος της Μαγνησίας για τον Δημήτρη Πικιώνη δεν ήταν μέρη άγνωστα. Ο ίδιος το 1939 είχε επισκεφτεί τη Ζαγορά για να μελετήσει την τοπική της αρχιτεκτονική παράδοση, μελέτη που είχε δημοσιευτεί  στη βραβευμένη σειρά «η ελληνική λαϊκή τέχνη». Όντας ο ίδιος φίλος του Κίτσου Μακρή, ο Βόλος είχε την τιμή να είναι μία από τις πόλεις που ο γνωστός αρχιτέκτονας άφησε τη δική του προσωπική σφραγίδα, με ένα έργο - σημείο αναφοράς για την νεότερη ιστορία της πόλης, το Δημαρχείο.  Η διαμόρφωση του χώρου γύρω από το βυζαντινό εκκλησάκι του Λουμπαρδιάρη στου Φιλοπάππου,  αποτέλεσε το δείγμα αρχιτεκτονικής τοπίου στη χώρα μας και δεν είναι τυχαίο ότι το 1996 χαρακτηρίστηκε από την UNESCO μνημείο της σύγχρονης αρχιτεκτονικής με παγκόσμια σημασία, ενώ θεωρείται το πιο εμβληματικό έργο του Πικιώνη.
Για την προσωπικότητα και το έργο του μεγάλου δημιουργού Δ. Πικιώνη θα μιλήσουν: Zήσης Κοτιώνης, Καθηγητής Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, με θέμα «Τα Αυτοβιογραφικά Σημειώματα του Δημήτρη Πικιώνη».   Κώστας Μανωλίδης, Αναπληρωτής  Καθηγητής Τμήματος Αρχιτεκτόνων Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, με θέμα «Τα λιθόστρωτα του Πικιώνη, ένα σχεδιαστικό αίνιγμα». Μαρία Σπανού, ερευνήτρια Τοπικής Ιστορίας, πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Βόλου, με θέμα «Σπονδή στον πρωτομάστορα της παράδοσης, Δημήτρη Πικιώνη». Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Κώστας Αδαμάκης, Καθηγητής Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Σύντομο βιογραφικό του Δ.Π.: Καταγόμενος από τη Χίο, γεννημένος στον Πειραιά (26.6.1887), γιος αυτοδίδακτου ζωγράφου, ο Δημήτρης Πικιώνης από παιδί ζωγράφιζε.  Γυμνασιόπαιδο οδοιπορούσε «εξερευνώντας το αττικό τοπίο. Το 1904 γράφτηκε στο Πολυτεχνείο.  Το 1906 έγινε ο πρώτος μαθητής του ζωγράφου Κωνσταντίνου Παρθένη. Με την  αποφοίτησή του, το 1908 από το ΕΜΠ,  φεύγει  για το Μόναχο και στη συνέχεια για το Παρίσι, όπου σπουδάζει σχέδιο και ζωγραφική στην Académie de la Grande Chaumière. Παράλληλα γράφεται στο εργαστήριο του αρχιτέκτονα G. Chifflot και παρακολουθεί αρχιτεκτονικές συνθέσεις στην Ecole des Beaux Arts. Επιστρέφει στην Ελλάδα λόγω επιστράτευσής του στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912).  Αποστρατευόμενος, αρχίζει τις πρώτες μελέτες για την αρχιτεκτονική της νεοελληνικής παράδοσης. Συνδέεται πνευματικά με τους Σπύρο Αλιμπέρτη, Γιάννη Αποστολάκη, Γιώργο και Φώτο Πολίτη, Φώτη Κόντογλου, Σπύρο Παπαλουκά, τον αρχιτέκτονα Νίκο Μητσάκη, Στρατή Δούκα, Νίκο Βέλμο και, από τη νεότερη γενιά, με τους Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα, Γιάννη Τσαρούχη, Νίκο Εγγονόπουλο, Διαμαντή Διαμαντόπουλο, Γεράσιμο Στέρη κ. ά. Το 1921 διορίζεται Επιμελητής στην έδρα του Καθηγητή Αν. Ορλάνδου, στο ΕΜΠ, στο μάθημα της Μορφολογίας και Ρυθμολογίας. Το 1925 διορίζεται έκτακτος καθηγητής στο ΕΜΠ, στην έδρα της Διακοσμητικής και πέντε χρόνια αργότερα μονιμοποιείται, ενώ συνέχισε να διδάσκει έως το 1958. Το 1960 εκλέγεται πρόεδρος της Εθνικής Κοσμητείας Τοπίου και Πόλεων και το 1961 αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών Μονάχου. Το  1966 εκλέγεται μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Πεθαίνει στην Αθήνα στις 27 Αυγούστου του 1968.  Ανάμεσα στα πιο γνωστά του έργα συγκαταλέγονται η οικία Καραμάνου στην Αθήνα 1925, το Δημοτικό Σχολείο στα Πευκάκια 1931-32, το Πειραματικό Σχολείο Θεσσαλονίκης 1933-37, το Ξενία των Δελφών 1951-55, η οικία Ποταμιάνου στη Φιλοθέη 1953-55, η διαμόρφωση του χώρου γύρω από την Ακρόπολη και το λόφο του Φιλοπάππου 1954-57,  η Παιδική Χαρά Φιλοθέης 1961-65 κ.ά. Εκτός από το αρχιτεκτονικό του έργο ο Πικιώνης έχει αφήσει και πολύ σημαντικό γραπτό έργο.



Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

9ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ‘’ΘΕΟΔ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ’’ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ.ΑΠΟ 17/08/2018-07/09/2018.



                      ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΝ  ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ  ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ.
1.Παρασκευή  17/08/2018, ωρα  18.00. Πανηπειρωτική  συγκέντρωση  με  ξεναγήσεις  στό μουσείο,  τον  δρόμο  των  γλυπτών,ξενάγηση  στο  μουσείο  λαίκής  παράδοσης, έπίσκεψη  στο  μοναστήρι  τής  ΤΣΟΥΚΑΣ,βράβευση  τού  Ναπολέοντα  Ροντογιάννη, χορευτικά  συλλόγων  και  φορέων καί γλεντι μέχρι  πρωίας,  με  την  παραδοσιακή  κομπανία τού  συμπατριώτη  μας  τραγουδιστή,  Γιώργου  Πατσούρα.
2.Σάββατο  18/08/2018, ώρα  20.00. Προβολή  τού  ντοκιμαντέρ   τού  Νίκου  Παπακώστα,   με  τίτλο, Θεόδωρος  Παπαγιάννης ’’ένα  άπόγευμα  στο  άργαστήρι ‘’.
3.Κυριακή  19/08/2018, ώρα  20.00. Διάλεξη  τού  άρχιτέκτονα  και  ίστορικού  τής  τέχνης  Κωστή  Ν. Καζαμιάκη, με  θέμα, ‘’Οί  μοιρολογήστρες’’.
4.Τετάρτη  22/08/2018, ώρα  20.00. Θεατρική  παράσταση,  σέ  σκηνοθεσία  τής  θσατρολόγου  Σοφίας  Μπλέτσου  με  έρασιτέχνες  ήθοποιούς  άπό  το  χωριό, με   το  έργο ‘’ Η  ΓΚΟΛΦΩ’’.
5.Σάββατο  25/08/2018, ώρα  20.00. Μια  σύμπραξη  κλασικής   μουσικής  και  χορού-moving  soundscapes,  με  την  διεύθυνση  τού  Κώστα  Λεοντάρη.
6.Κυριακή  26/08/2018, ώρα  20.00.Παρουσίαση  τού βιβλίου  τού  Κώστα  Βασιλείου  με  τίτλο, ‘’ΤΟ  ΕΛΛΗΝΙΚΟ’’.
7.Τετάρτη  29/08/2018, ώρα  20.00.Ποιητική  βραδυά  με  έπιμέλεια  τού  Τάσου  Κανάτση. Ποιητές  τής  πόλης  θα  διαβάσουν  ποιήματα  και  θα  άκολουθήσει  ρεμπέτικη  βραδυά  με  τον  έκ  Κουτσελιού  τραγουδοποιό,  Βαγγέλη  Άγγέλη.
8.Σάββατο  01/09/2018, ώρα  20.00.Θεατρική  παράσταση, άπό  την  θεατρική  όμάδα  τού Δημου  μας, με  το  έργο, ‘’Πεθαμμένα  πράμματα’’.
9.Κυριακή  02/09/2018, ώρα  20.00.Όμιλία  τού  καθηγητή  λαογραφίας  στο  Πανεπιστήμιο  Θεσσαλίας κ. Εύάγγελλου   Αύδίκου, με  θέμα, ‘’ό  ποιητής  Κώστας  Κρυστάλλης’’.
10.Τετάρτη  05/09/2018, ώρα  18.00. Λαικός  δρόμος για  όλες  τίς  ήλικίες, άπό  το  μοναστήρι  τής  Τσούκας  μέχρι  το  μουσείο, με  την  έπιμέλεια  τού  συμπατριώτη  μας  προπονητή,  Γιάννη  Δημ. Οίκονόμου.
      Τετάρτη  05/09/2018, ώρα  20.00.Θεατρική  παράσταση  άπό  το  ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων, με  το  έργο  ‘’ΤΟ  ΤΑΒΛΙ’’, τού  Κεχαίδη.
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ.
Δήμος  Βορείων  Τζουμέρκων-Μουσείο  σύγχρονης  τέχνης  Θεόδωρος  Παπαγιάννης.
Άδελφότητα  Έλληνικού  Ίωαννίνων,  Η  ΤΣΟΥΚΑ.
Όμιλος  φίλων   τού  μουσείου  σύγχρονης  τέχνης,’’Θεόδωρος  Παπαγιάννης΄΄.
Πολιτιστικός  σύλλογος  Έλληνικού. & Ποδοσφαιρική  όμάδα  Άναγέννηση  Έλληνικού.
Τυχόν  άλλαγές  στο  πρόγραμμα, θα  άνακοινωθούν  έγκαιρα.

ο έρωτας στο Δημοτικό Τραγούδι, συνέδριο, τελικό πρόγραμμα, 1-3 Ιουνίου, Μορφοβούνι Λίμνης Πλαστήρα









Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

παρουσίαση μουσκού cd από τον Πολιτιστικό σύλλογο Μακρηνών-Λιβισιανών, Νέα Μάκρη, 27 Μαϊου




Ευάγγελος Αυδίκος *, Οι Πόντιοι και οι... Πόντιοι Πιλάτοι, EFSYN, 22.5.18


boutaris5-630.jpg

ΕUROKINISSI

Η εικόνα του δημάρχου Θεσσαλονίκης που έπεσε θύμα πολλαπλών βιαιοπραγιών, μόνο θλίψη μπορεί να γεννήσει σε πολίτες που δεν έχουν ξεχάσει πως ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα. Δεν χωράει καμιά δικαιολογία.
Οι οποιεσδήποτε διαφωνίες, ακόμη κι όταν αυτές γίνονται αγανάκτηση, δεν μπορεί να εξελίσσονται σε αυτοδικία. Μια τέτοια ενέργεια δημιουργεί προϋποθέσεις για την κατάλυση βασικών κανόνων. Κι όσο κι αν επιχαίρει ο πολιτικός σκοταδισμός από τέτοιες πράξεις.
Οσο κι αν καλλιεργείται η εντύπωση πως οι «αδικούμενοι» παίρνουν το αίμα τους πίσω. Το βέβαιο είναι πως η επικράτηση ενός τέτοιου κλίματος δηλητηριάζει σταγόνα σταγόνα τις ψυχές των ανθρώπων και αδρανοποιεί τη δυνατότητα να σκέφτονται ψύχραιμα.
Με αφορμή την ανατριχιαστική επίθεση άρχισαν οι γενικεύσεις και η αποδόμηση της Θεσσαλονίκης. Αγαπημένο σπορ για τον Νεοέλληνα - και όχι μόνο. Από το Ωσαννά στη Σταύρωση. Από την ερωτική πόλη και τους ύμνους για το Διεθνές Φεστιβάλ Βιβλίου στη δαιμονοποίησή της ως πόλης που έχει στη μήτρα της το αυγό του φιδιού. Μεγάλες κι αστόχαστες κουβέντες που αγνοούν τις αντιφατικότητες των κοινωνικών σχηματισμών και των πολιτισμικών συμπεριφορών.
Λες κι αγνοούμε τον λόγο του Καραϊσκάκη για τον εαυτό του, είμαι και διάβολος και άγιος. Ξεχάσαμε πως το αυγό του φιδιού στήνει τη φωλιά του παντού. Ο Φύσσας δολοφονήθηκε σε μια εργατική γειτονιά, που έχει δώσει αίμα για να γίνει καλύτερη η χώρα.
Η γενίκευση αφ' εαυτής είναι μια πράξη βίας. Και αυθαιρεσίας. Συνιστά η διαδικασία αυτή άρνηση των κοινωνικών αντιθέσεων. Παραβλέπει την πολυπρισματικότητα των φαινομένων.
Αυτό ισχύει και για τους συλλόγους των Ποντίων, που κατηγορήθηκαν για συντηρητισμό και υπόθαλψη αντιλήψεων οι οποίες φλερτάρουν με φαιές νοοτροπίες. Προφανώς, υπάρχουν τέτοιες ομάδες. Είναι σωστή η άποψη που ασκεί κριτική στην εργαλειοποίηση των πολιτιστικών συλλόγων.
Δεν είναι άστοχη η διαπίστωση πως οι πολιτιστικοί σύλλογοι, κάποιες φορές, έγιναν εκτροφεία πολιτικών φιλοδοξιών και διαμόρφωσης στερεοτύπων. Δεν είναι άτοπο αν ισχυριστούμε πως κάποιες φορές οι πολιτιστικοί σύλλογοι μετασχηματίστηκαν σε προνομιακούς χώρους για την άντληση ψηφοφόρων. Σε διαχειριστές κονδυλίων. Δεν είναι ψέμα πως κάποιοι διαχειριστές συλλόγων λειτουργούν ως επαγγελματίες του «πατριωτισμού». Κι αυτό δεν αφορά μόνο τους Ποντίους.
Ωστόσο, αν η ρομφαία μας στομώσει και δεν την μπήξουμε βαθύτερα, τότε κινδυνεύουμε όλοι να γίνουμε… Πόντιοι Πιλάτοι. Περιοριζόμαστε σ’ έναν αναθεματισμό φορτώνοντας τις ευθύνες όλων των άλλων στους Ποντίους. Πρώτα απ’ όλα, υποβαθμίζεται ο σπουδαίος ρόλος των πολιτιστικών συλλόγων.
Επειτα, όλοι εθελοτυφλούν, ιδίως όσοι ξεχνούν τις δικές τους ευθύνες. Ενδεχομένως θα μπορούσαν να μας μιλήσουν για τον ρόλο των πολιτικών ηγεσιών του υπουργείου Πολιτισμού που διασπάθισαν τόσα κονδύλια για τους «ημετέρους». Και να ’πιαναν τόπο, χαλάλι.
Αλήθεια, πόσοι από μας έχουν αναρωτηθεί για την προσωπική τους ευθύνη στην επώαση της βίας; Παντού διαχέεται μια δυσανεξία για το διαφορετικό που εκκολάπτει τη βία. Δυσανασχετούμε και βρίζουμε όσους διαφοροποιούνται από την επίσημη γραμμή του κόμματος, της συνδικαλιστικής παράταξης. Η δυσανεξία γι' αυτό που ξεβολεύει μπορεί να γίνει σπόρος για τη βία.
* καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας